TRINITATIS.
Hoe breng je onder woorden wat een menselijke ziel beroerd. Is dat intuïtie of ratio?
Die vraag houdt me bezig sinds ik abstracte schilderijen maak.
Sinds dit voorjaar is er een nieuwe fase in mijn leven gekomen. Gezien mijn leeftijd behoor ik tot de categorie die met zijn laatste kwartaal bezig is. Geen ouders, ooms en tantes meer. Nu mag ik genieten van een ‘welverdiende rust’ werd er bij mijn pensionering gezegd.
Op aandringend van Sophie, mijn lieve vrouw, ben ik begonnen met het schilderen. Dat werd geometrische abstract. Maar waarom abstract en niet figuratief?
Mijn liefde voor abstracte kunst is ontstaan kort nadat we in Woudrichem zijn komen wonen.
Maar met een buurman als Jan Verhoeven, die al 60 jaar abstracte kunst verzameld uit binnen- en buitenland, moet je wel heel star zijn en op je zelf gericht, als je niet nieuwsgierig wordt naar de verzameling van zijn kunst. Vooral ook door de manier waarop hij over zijn verzameling vertelt ben ik deze vorm van schilderkunst gaan leren waarderen en kan ervan genieten.
Ik kan me nog heel goed herinneren dat het ‘tekenen’ in mijn schooljaren een ontspannen bezigheid vond, het was ook een onderdeel waar ik, naast het leren van psalmversjes, hoge cijfers behaalde. Ergens in het verborgene wellicht toch enige aanleg aanwezig?
Mijn liefde voor geometrische abstractie wilde ik nu zelf gaan uitbeelden.
Een wereld van een dimensie is slechts een rechte lijn , meerdere rechte lijnen van een tweedimensionale wereld maken een figuur, zoals een driehoek of vierkante rechthoek, enz…
Het aardige is dat zodra je meerdere figuren met elkaar verbindt er een lichaam ontstaat. Je treedt als het ware een driedimensionale wereld binnen. Zoals bijvoorbeeld een kubus zes vierkanten is, blijft het toch een kubus. Zo treedt je eigenlijk van een laag niveau een hoger niveau van werkelijkheid en complexiteit binnen die tal van combinaties en voorstellingen biedt. Dat boeit me enorm.
Er is nog een aspect wat me daarin boeit. Namelijk mijn geloof in God de Schepper: Vader, Zoon en Heilige Geest. In Gods dimensie, om zo te zeggen, tref je één wezen aan dat drie personen is en toch ook één persoon blijft: Trinitatis.
Met name in de geometrische abstracte uitingen van mijn fantasie, erken ik raakvlakken met een, althans in mijn beleving, de geometrische abstractie van God . In het laatste bijbelboek ‘Openbaring’ lees ik over ‘het nieuwe Jeruzalem’, een stad waarvan de lengte, hoogte en breedte precies gelijk zijn.
Kijk ik ‘s nachts naar de sterrenhemel, dan zie ik een geometrische abstractie van ongekende grootheid. (Echter alleen te zien als het zowel letterlijk als figuurlijk ‘onbewolkt’ is.)
Het vermogen om driedimensionaal te kunnen kijken en waar te nemen, ook in mijn fantasie, ervaar ik als een bewijs dat ik bijna ‘goddelijk’ ben gemaakt. ‘Laat ons mensen maken naar ons beeld en onze gelijkenis’, zei God tegen zijn zoon Jezus.
Kortom het is mijn manier van kijken naar de met name geometrisch abstracte kunst en daaraan uiting te geven met behulp van verf, penseel en doek. (En niet te vergeten rollen afplakband.)
Als ik zo mijn passie onder woorden heb gebracht, vind ik het niet meer dan gepast om ook de bronvermelding aan te geven. Dat zijn: de Bijbel en de schrijvers C.S. Lewis en T. Marshall.
